Κυριακή, Ιουνίου 19, 2016

    
        Απρόσμενη συνάντηση χθες στην πλαζ: Κρίθαμος!

Πέμπτη, Ιουνίου 16, 2016

Οι πολεμικές αναμνήσεις του λιποτάκτη..

Ο έρωτας είναι άγριος, κτητικός, διεκδικητικός, εκδικητικός στη δειλία σου να πολεμήσεις γι' αυτόν. Η αγάπη, είναι απόμακρη, ανεύθυνη, ασφαλής. Η αγάπη, είναι ένας έρωτας, που δεν τόλμησε ποτέ, να διεκδικήσει την εκπλήρωση του. Η αγάπη, είναι οι πολεμικές αναμνήσεις του λιποτάκτη...

(Κλεμμένο)

Παρασκευή, Ιουνίου 10, 2016

Περί Αρχαίων Ελληνικών και υποχρεωτικής διδασκαλίας τους.

Αν θυμάμαι καλά, η τελευταία και πιο ριζοσπαστική γλωσσική μεταρρύθμιση, στην οποία διαφωνούσα και διαφωνώ, έγινε περίπου τον 1979, επί Ράλλη υπουργού παιδείας. Ήταν το κλίμα της εποχής διαφορετικό. Υποτίθεται πιο προοδευτικό. Ομολογώ ότι το ο "φυγάς" κλίνεται κατά το "ψωμάς" το θεωρώ γλωσσικό εξάμβλωμα, αυτό και πλήθος άλλων, όπως οι μέθοδες και ο Ιούλης και Ιούνης.  Στην εποχή που ήμουν στο Γυμνάσιο, είχαμε την γραμματική του Αχ. Τζάρτζανου, για τα Αρχαία Ελληνικά. Την έμαθα με την αυστηρότητα και το φιλότιμο μια καθηγήτριας στην Β' Γυμνασίου. Ονομαζόταν Ελένη Μουρλούκου. Την μνημονεύω γιατί νομίζω πως της χρωστώ πολλά. Την είχα φιλόλογο μόνο ένα χρόνο, στην 2α Γυμνασίου.  Α' δίμηνο Αρχαία 8, τελευταίο δίμηνο Αρχαία 16. (Το οποίο ήταν σχεδόν άριστα τότε) Έκτοτε πήγαινα στις εξετάσεις χωρίς να ξαναδιαβάσω Αρχαία Γραμματική. Την είχα μάθει άπαξ δια παντός. Για την γλώσσα, αν σκεφτεί κανείς πως υπήρχαν περίοδοι που ήμαστε 80-105 μαθητές σε ένα τμήμα (Τελειώσαμε το Γυμνάσιο-σημερινό λύκειο- με 60 μαθητές. τώρα το 20 θεωρείται πολύ) το αποτέλεσμα της μάθησης των Αρχαίων Ελληνικών,  και κατ’ επέκταση, των νέων Ελληνικών, νομίζω πως ήταν ικανοποιητικό. Ξεκινούσαμε στην Α' Γυμνασίου Αρχαία με Ζούκη και προχωρώντας κάναμε Λυσία, Θουκυδίδη, Ξενοφώντα, Δημοσθένους Φιλιππικούς κλπ. Κάναμε και 5 σελίδες Όμηρο κάποτε, νομίζω Γ' γυμνασίου. Όλα από το αρχαίο κείμενο, με γλωσσικές και ιστορικές ή ακόμα και φιλοσοφικές αναλύσεις. Το σχολείο μου ήταν Χέϋδεν και Αχαρνών. Το Β’ Γυμνάσιο Αρρένων, με γυμνασιάρχη τον Πάνο Πάτρα, στις πρώτες τάξεις.
Έγιναν μεταρρυθμίσεις επί μεταρρυθμίσεων έκτοτε. Το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί; Αν μας ικανοποιεί είναι επιτυχημένες. Αν όχι, είναι όχι μόνο πεταμένα λεφτά αλλά και  μορφωτική οπισθοδρόμηση. Προσωπικά δεν με ικανοποιεί.
Έχω ξαναγράψει με άλλη ευκαιρία, ότι οι Εβραίοι, όταν ίδρυσαν το νέο κράτος τους, προβληματίστηκαν για το ποια γλώσσα θα επιλέξουν. Στο νέο κράτος, υπήρχε πανσπερμία γλωσσών επειδή οι κάτοικοι προήρχοντο από πολλές χώρες. Πολλοί δεν ήξεραν καθόλου Εβραϊκά και άλλοι μιλούσαν διάφορες διαλέκτους. Εδώ στην Ελλάδα, πριν το ολοκαύτωμα  άλλη γλώσσα μιλούσαν οι Εβραίοι των Ιωαννίνων και άλλη της Θεσσαλονίκης. Σκέφτηκαν να δουν  λοιπόν ποια γλώσσα μιλούσε η πλειοψηφία  για να την καθιερώσουν ως επίσημη. Διαπίστωσαν όμως ότι η πιο κοινή γλώσσα ήταν τα Γερμανικά! Μετά το ολοκαύτωμα η καθιέρωση της Γερμανικής ήταν βέβαια αδιανόητη και αποφάσισαν να καθιερώσουν και να μάθουν την Αρχαία Εβραϊκή. Ανέστησαν λοιπόν και μιλούν μια τέως νεκρή γλώσσα.  Φυσικά δεν έχω τις γνώσεις για  να ξέρω ποια Αρχαία Εβραϊκή ανέστησαν και πόσο Αρχαία είναι.  
Για να μην υποτιμούμε οτιδήποτε δικό μας, κάτι ανάλογο  πετύχαμε ίσως και εδώ, με την προσπάθεια και τις παραινέσεις φωτισμένων δασκάλων, όπως του Κοραή αλλά και αρκετών  άλλων, για να φτάσουμε από την «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου στο σημερινό αποτέλεσμα.
Τελευταίο: Επί Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες είχαν τα καλύτερα σχολεία, διασκορπισμένα στα Βαλκάνια, την Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη αλλά και εκτός Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Αυτό πρέπει να θυμόμαστε και να διδάσκουμε και όχι ψευδοϊστορία, όπως το κρυφό σκολειό.

Τετάρτη, Ιουνίου 01, 2016


Είδα στην χθεσινή εκπομπή του Σκάι την συνέντευξη του Βασιλιά Κωνσταντίνου.  Ομολογώ με κάποια συγκίνηση,  γιατί μου φάνηκε σαν αποχαιρετιστήρια. Η αλήθεια είναι ότι ο Κωνσταντίνος δεν ήταν τυχερός στην ολιγοετή βασιλεία του. Εκείνη την εποχή εισήλθε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος σαν σίφουνας ο Ανδρέας Παπανδρέου και δημιουργήθησαν περιπλοκές όχι μόνο στο εσωτερικό του κόμματος της Ενώσεως Κέντρου με την αποστασία αλλά και στην εξωτερική πολιτική. (Κυπριακό, σχέδιο Άτσεσον κλπ) Λίγο πριν ομαλοποιηθεί η κατάσταση με την κρυφή –τότε- συμφωνία Γεωργίου Παπανδρέου-Κανελλόπουλου και τις επικείμενες εκλογές ήρθε η δικτατορία και το βάρος που έπεσε στις πλάτες του νεαρού βασιλιά ήταν δυσβάστακτο. Από τις αποφάσεις του εκκρίνοντο ανθρώπινες ζωές και ήταν πολύ δύσκολη η θέση του.  Εν τούτοις έκανε την προσπάθεια της 13-12-67, και μετά την αποτυχία της , δεν συνεργάστηκε με την χούντα αλλά έφυγε από την Ελλάδα.

Το κίνημα του ναυτικού, αποτυχόν επίσης, έγινε κατά το πλείστον από Βασιλικούς αξιωματικούς.

Το πολίτευμα της Ελλάδος κρίθηκε από το δημοψήφισμα του 1974, Σε αυτό το δημοψήφισμα, είχα ψηφίσει με απόλυτη πίστη κατά της Βασιλείας. Τόση πίστη που αν μου έλεγαν ότι κάποιος ψήφισε υπέρ, μου δημιουργούντο αμφιβολίες για την αντίληψή του.

Τι θα ψήφιζα αν το δημοψήφισμα γινόταν τώρα με την γνώση των συμβάντων της μεταπολίτευσης και τα αποτελέσματα της, όπως τα βιώνουμε σήμερα;

Τι μεσολάβησε με λίγα λόγια:

Ο Κων/νος Καραμανλής μεταπήδησε από την Πρωθυπουργία στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 1980, διαβλέποντας την ήττα στις επικείμενες εκλογές του 1981 από τον Ανδρέα Παπανδρέου.  Ως πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε αρκετές αρμοδιότητες οι οποίες προβλέποντο στο σύνταγμα του 1974. Επίσης σε αυτό το σύνταγμα προβλεπόταν ότι για την εκλογή του προέδρου απαιτούνται 180 ψήφοι βουλευτών.  Η λογική ήταν να αναγκάζονται τα κόμματα να συνεννοούνται για να αποφεύγουν τις εκλογές.  Δεν σκέφτηκε (!) ο Καραμανλής ότι θα μπορούσε να γίνει και κατάχρηση ώστε να προκαλούνται πρόωρες εκλογές.  

Η συγκατοίκηση του Ανδρέα Παπανδρέου και το Κων/νου Καραμανλή κράτησε μέχρι τις πρώτες προεδρικές εκλογές του 1985. Τέσσερα χρόνια μόλις. Σε αυτές, αιφνιδιαστικά, ο Α.Γ.Π. έριξε  τον Καραμανλή και έβαλε στην θέση του τον Σαρτζετάκη, θεωρώντας ότι απαλλάσσεται οποιασδήποτε αμφισβήτησης,  αναθεωρώντας μάλιστα το σύνταγμα με τα έγχρωμα ψηφοδέλτια και αφαιρώντας τις εξουσίες του Προέδρου. Έκτοτε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι ένα πρόσωπο χωρίς αρμοδιότητες και εξουσίες, για να μην πώ σχεδόν διακοσμητικό.  Εν τούτοις διατηρήθηκε η απαίτηση των 180 βουλευτών για την εκλογή του προέδρου!

Τα πρόσωπα που πέρασαν από τον θεσμό ήταν Σαρτζετάκης, Καραμανλής (χωρίς εξουσίες) Στεφανόπουλος, Παπούλιας και τώρα Παυλόπουλος η Πάκης όπως τον αποκαλούν οι περισσότεροι.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους προέδρους, τα κριτήρια επιλογής των,  αλλά κυρίως λαμβάνοντας υπ’ όψιν την κατάπτωση της χώρας από εσφαλμένες επιλογές κομματικού χαρακτήρα, την αναξιοκρατία, την ανομία, το πλιάτσικο, τον συντεχνιακό συνδικαλισμό, τις καθημερινές διαδηλώσεις και απεργίες,  το κλείσιμο εθνικών οδών,  και τόσα άλλα, που συνέβησαν στην μεταπολίτευση της Προεδρικής Δημοκρατίας μας, η οποία κατέληξε σε failed state,   νομίζω ότι έχω μετανιώσει για την ψήφο μου στο δημοψήφισμα του 1974.

Αν ψήφιζα με την γνώση των επισυμβάντων σήμερα, θα ψήφιζα υπέρ της Βασιλείας. Αναφανδόν!        

Δευτέρα, Νοεμβρίου 07, 2011

Ελατα στον Υμηττό.




Υπάρχουν έλατα στον Υμηττό. Ενας μικρός πληθυσμός, ίσως όχι αυτοφυής αλλά υγιής, που είναι δυνατόν να επεκταθεί. Ελατα στον Υμηττό (ΙΙ) , αρχίζουν να αναπτύσσονται και να ξεχωρίζουν από την χαμηλή βλάστηση των πρίνων.
Ελατα στον Υμηττό ανάμεσα στους πρίνους(ΙΙΙ)



Κέδροι του Λιβάνου μεγαλώνουν δίπλα στους ιστούς των κεραιών (Ι)



Κέδροι του Λιβάνου δίπλα στους ιστούς των κεραιών (ΙΙ)

Ενας κέδρος της Κύπρου μεγαλώνει ανάμεσα στα χαλέπια πεύκα.

Juniperus Drupacae. Το είδος αυτό φύεται μόνο στον Πάρνωνα και την Συρία και είναι το μεγαλύτερο είδος Αρκευθου. (Juniperus). Η ζωή έχει την δική της δυναμική και εξαπλώνεται, χρησιμοποιώντας ενίοτε, όχι μόνο τα ζώα, τα πουλιά, τα έντομα και τον άνεμο αλλά και τον άνθρωπο... Γιατί όχι;

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2008

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΜΠΡΗΣΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 6-12-2008


Από όλα τα κείμενα που διάβασα ή τα σχόλια που τυχόν άκουσα, με θέμα τον φόνο του μαθητή στα Εξάρχεια, το κείμενο που ακολουθεί, του Διονύση Γουσέτη, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αυγή" της 13ης Δεκεμβρίου 2008, είναι αυτό που περισσότερο πλησιάζει με την δική μου άποψη, και το θεώρησα ισορροπημένο, χωρίς προκαταλήψεις, και ιστορικά σύνδρομα.

Του άρθρο του Διονύση Γουσέτη:

"Ήταν προφητικό το σημείωμά μου της περασμένης εβδομάδας. Μίλαγε για τις τραγωδίες που επιφυλάσσει στα παιδιά της η κατακερματισμένη καθυστερημένη κοινωνία, που δεν έχει ούτε συνοχή ούτε συνολικό στόχο. Το Σάββατο παίχτηκε στην καρδιά της πρωτεύουσας, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων, η γνωστή τραγωδία. Αστυνομικός που δεν συμπεριφέρθηκε ως όργανο της τάξεως, αλλά ως τσαμπουκαλής, σημάδεψε με το πιστόλι του και σκότωσε 15χρονο παιδί

Μόνο στην Ελλάδα προσλαμβάνονται τέτοια άτομα στην αστυνομία και, πολύ περισσότερο, τους δίνεται όπλο. Αλλά αυτά για μας είναι ψύλλοι στʼ άχερα.

Το παιδί (ή κάποιο παιδί) δεν συμπεριφέρθηκε στους αστυνομικούς όπως απέναντι σε όργανα της τάξεως, αλλά όπως απέναντι σε εχθρούς. Δεν του έμαθε κανείς ότι η αστυνομία είναι απαραίτητη για να κρατάει την τάξη, ότι χωρίς αστυνομία θα χανόταν η στοιχειώδης ασφάλεια. Όλες οι αστυνομίες του κόσμου είναι σκληρές και οι σοσιαλιστικές σκληρότερες. Δεν διατηρείται η τάξη με το μαλακό. Όμως, μόνο σε καθυστερημένες χώρες, όπως η δική μας, η σκληρότητα παίρνει προσωπικό χαρακτήρα.

Το «ξεκαθάρισμα λογαριασμού» η αντιπολίτευση υποκριτικά το βάφτισε αστυνομική καταστολή. Αν επρόκειτο για καταστολή, θα έφερνε μαζί του όλη τη διμοιρία των ΜΑΤ, που βρισκόταν ένα μόλις τετράγωνο μακρύτερα από το σημείο του φόνου.

Ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών και ο αρχηγός της αστυνομίας υπέβαλαν παραίτηση, αλλά ο πρωθυπουργός δεν τις έκανε δεκτές, δίνοντας εύλογα την εντύπωση ότι οι παραιτήσεις ήταν «επικοινωνιακές». Στη συνέχεια, ο υπουργός δήλωσε ότι η τιμωρία του δράστη θα είναι «παραδειγματική». Καθηγητής της νομικής σχολής αυτός, δεν ξέρει ότι οι ποινές που επιβάλλει η Πολιτεία έχουν όλες τον χαρακτήρα του σωφρονισμού και ότι οι τιμωρίες «προς παραδειγματισμόν» ανήκουν σε παρωχημένους βάρβαρους καιρούς; Προφανώς το ξέρει. Αλλά οσμίστηκε ότι οι «μάζες» θα πάρουν «εκδίκηση» και προσπάθησε να βγει ο ίδιος από το μάτι του επερχόμενου κυκλώνα.

Ο κυκλώνας ήρθε και τα αποτελέσματα ήσαν χειρότερα από τα συνηθισμένα. Θύμιζε τις εξεγέρσεις των παρισινών προαστίων, με μια διαφορά: εκεί επρόκειτο για προάστια και για παιδιά μεταναστών, δηλαδή ενός κατώτερου θεού. Εδώ επρόκειτο για το κέντρο της πρωτεύουσας και για παιδιά, αν κρίνουμε από το θύμα, εύπορων οικογενειών, ο δε κυκλώνας δεν περιορίστηκε στην Αθήνα. Με ένα καταπληκτικό συντονισμό επεκτάθηκε σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις. Έτσι που οι ΗΠΑ, Βρετανία, Ισπανία, Αυστραλία εξέδωσαν -εν μέσω οικονομικής κρίσης- ταξιδιωτικές οδηγίες εναντίον του τουρισμού μας. Επρόκειτο δηλαδή για πραγματική κοινωνική έκρηξη.

Έκρηξη εναντίον τίνος; Έκαψαν τα πάντα, με προτίμηση όμως τράπεζες και πολυτελή αυτοκίνητα. Συνεπώς, οι καταστροφές ήσαν μεν τυφλές, αλλά όχι εντελώς. Έκρυβαν και ιδεολογία. Έκρυβαν οργή -καλύτερα απελπισία- για το βάλτο που ολοένα περισσότερο βυθίζεται η χώρα. Ο βάλτος περιέχει την ατιμωρησία των αστυνομικών, που από παντού καταγγέλλεται. Ωστόσο, περιέχει και ατιμωρησία που αποσιωπάται, αλλά είναι εξ ίσου επικίνδυνη, διότι προκαλεί εθισμό. Αφορά τα δυο εκατομμύρια(!) αυθαίρετα, τα αυτοκίνητα και οι μοτοσικλέτες που κυκλοφορούν προκλητικά στα πεζοδρόμια, τα σκουπίδια που γεμίζουν δρόμους και παραλίες. Τα παιδιά που καίνε κάλπες, που δέρνουν και… χτίζουν καθηγητές, έχουν εθιστεί στην ατιμώρητη ασυδοσία. Γιατί να μην κάψουν και μερικά κτίρια;

Όταν, μαζί με τις καταστροφές, άρχισε η λεηλασία, τα κανάλια τόνιζαν τη συμμετοχή μεταναστών. Να έχουμε κάποιους να ρίξουμε το ανάθεμα. Ωστόσο, οι λεηλασίες είναι το ασφαλέστερο παρακολούθημα κάθε κενού εξουσίας. Το μπλακ άουτ στη Ν. Υόρκη προκάλεσε λεηλασίες. Ο τυφώνας Κατρίνα στη Ν. Ορλεάνη το ίδιο. Όταν οι Αμερικάνοι μπήκαν στη Βαγδάτη, διαλύοντας το κράτος του Σαντάμ, περίμενα με ενδιαφέρον την αντίδραση του πληθυσμού: ευαρέσκεια που γλύτωσε από το δικτάτορα ή δυσαρέσκεια που μπήκαν οι ξένοι; Κανένα από τα δυο δεν συνέβη. Ο πληθυσμός εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας για να πλιατσικολογήσει. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα μεταναστών. Τίθεται θέμα ανικανότητας της αστυνομίας, δηλαδή της κυβέρνησης, που δημιούργησε το κενό εξουσίας. Τόσης ανικανότητας, ώστε δεν αποκλείεται -στο αδιέξοδο που βρίσκονται- η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Έσχατο τεκμήριο καθυστέρησης αυτό!

Δε στενοχωρήθηκαν όλοι από αυτό τον κυκλώνα. Ο ηγούμενος Εφραίμ χάρηκε, διότι επιτέλους έφυγε από πρωτοσέλιδο. Χάρηκε και η κυβέρνηση, στην αρχή τουλάχιστον, όταν ήλπιζε στην ανάκτηση της ψήφου των φιλήσυχων πολιτών. Τα κανάλια χάρηκαν επίσης. Απέκτησαν δωρεάν θέαμα, με υψηλή μάλιστα τηλεθέαση. Και παρακαλώ ας μη μου αντιτείνει κανείς ότι αυτή η διαμαρτυρία σημαίνει απελευθέρωση από τη χαύνωση της τηλεόρασης και του καναπέ. Η τυφλή βία είναι απολύτως εναρμονισμένη με τη χαύνωση της τηλεόρασης."




Δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, απλώς αναρωτιέμαι... Οταν έχει καθιερωθεί το "άβατο των Εξαρχείων" για πολιτικούς και αστυνομικούς, όταν έχουν γίνει τόσες επιθέσεις, προπηλακισμοί, γιαουρτώματα, αλλά και βαρύτατοι τραυματισμοί. Οταν γίνονται επιθέσεις ακόμα και στα συνεργεία που έκαναν δοκιμαστικές γαιωτρήσεις για το σχεδιαζόμενο μετρό-"για να μην αλλάξει ο χαρακτήρας της περιοχής"- και όλα αυτά με την ανοχή της Πολιτείας... Τότε, το πότε θα χυθεί αίμα δεν είναι απλώς θέμα χρόνου;

Η Πολιτεία, η οποία ανεχόταν αυτή την πρωτοφανή για Ευρωπαϊκή πόλη κατάσταση, δεν είναι ο ηθικός αυτουργός του φόνου αλλά και των βανδαλισμών που ακολούθησαν;

Επίσης αναρωτιέμαι:
Είχε συναίσθηση ο αρμόδιος υπερυπουργός πόσο εξόργιζε τον κόσμο -και της γελοιότητος-όταν εδήλωνε ότι η Πολιτεία δεν θα ανεχθεί κ.λ.π. κ.λ.π. και στην διπλανή σκηνή πυρπολούντο τράπεζες, καταστήματα, σπίτια και αυτοκίνητα απλών πολιτών;

Ποιά Πολιτεία δεν θα ανεχθεί! Αυτή, η αναποτελεσματική και παραλυτική πολιτεία, που ανέχεται να καταλαμβάνονται οι πεζόδρομοι και τα πεζοδρόμια από δίκυκλα και αυτοκίνητα; Αυτή των δύο εκατομμυρίων αυθαιρέτων; Αυτή που τα ανέχεται όλα εν ονόματι του "πολιτικού κόστους" και μόνο επίτευγμά της είναι ότι πλουτίζουν οι ασκούντες την εξουσία εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος;

"Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία" εν προκειμένω η δημοκρατία, για να παραφράσουμε λίγο τον ποιητή.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 10, 2008

Πλοία που με ταξίδεψαν...

"Κωστάκης Τόγιας"

"Άνδρος"

Ανδρος και Κωστάκης Τόγιας...Τα πλοία της παιδικής μου ηλικίας, που μας πήγαιναν με την μητέρα μου και τον αδελφό μου στην Ζάκυνθο προσεισμικά και λίγο μετά μέχρι το 1956, για... τρίμηνες διακοπές. Ήταν ναυπήγησης του 1908 και 1911.

Σάλπαραν από Πειραιά το απόγευμα, περνούσαν τον Ισθμό νύχτα, και έφταναν στην Ζάκυνθο το επόμενο πρωί. Μετά συνέχιζαν για την Κεφαλλονιά
"Μιμίκα Λ." και "Κonprinsesse Ingrid"

Είναι το ίδιο πλοίο. Πριν αγορασθεί από τον Λάτση ήταν Δανικό ναυπήγησης 1949.
Έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά ταξίδια για Κω, Κάλυμνο, Λέρο αρχές της δεκαετίας του '70.

Κάποτε από Κάλυμνο νομίζω, είχα αγοράσει αρκετά μπουκάλια whisky και …ομπρέλλες, πολύ πάνω από το όριο που επιτρεπόταν. Στο τελωνείο, γιατί υπήρχε τελωνείο μεταξύ Δωδεκανήσων και υπόλοιπης Ελλάδας, παρακάλεσα μια κοπέλλα, που περίμενε κοντά μου να περάσει για λογαριασμό μου, μερικά μπουκάλια για να μην φορολογηθώ. Την είδα πάλι στο πλοίο μετά την αναχώρηση και μου επέστρεψε τα μπουκάλια που της είχα δόσει. Μιλήσαμε λίγο και την ψιλοφλέρταρα αλλά πολύ διακριτικά γιατί δεν ήθελα να κάνω κατάχρηση της καλοσύνης και της εξυπερέτησής της! Το βράδυ πήγα για ύπνο στην –ατομική μου- καμπίνα, μάλλον άπρακτος αλλά ξαφνικά άκουσα “a knock at the door…” Ακολούθησε μια υπέροχη νύχτα, που κράτησε μέχρι τον Πειραιά...

Blue Star Ferry Ithaki...
Το πλοίο που με πήγε στις τελευταίες μου διακοπές στην Σύρο... Εχουν αλλάξει τα πράγματα. Τα πλοία μεγάλωσαν αλλά ο χρόνος διακοπών σμικρύνθηκε!